taniec z ogniem

Wargacz skalik

kominki łódź

Mały otwór gębowy z wąskimi wargami. Szczęki daleko wysuwalne do przodu, z dwoma pasmami stożkowatych zębów (przednie zakrzywione i lekko nachylone do przodu). Kość podniebienna bezzębna, a dolne kości gardłowe zrośnięte w silne płytki żujące. Brzeg kości przedpokrywowej bardzo delikatnie ząbkowany. Duże łuski koliste, 34-40 wzdłuż linii bocznej, ciągnącej się równolegle do linii grzbietu. Długa, jednakowej wysokości na całej długości płetwa grzbietowa podparta 16-18 twardymi i 8-10 miękkimi promieniami. Płetwa odbytowa wzmocniona trzema twardymi i 7-10 miękkimi promieniami. Brodawka płciowa nie występuje. Ubarwienie: dorosłe skaliki są czerwonawe lub brązowawe, na bokach z ok. 10 tworzonymi przez punkty podłużnymi smugami; od szczęki górnej do dolnego brzegu oka ciemniejszy pasek, a nad nim często jasna smuga. Młode skaliki są jasnobrązowe lub jasnozielone. Zawsze występują dwie czarne plamy - pierwsza owalna na górnej, końcowej części trzonu ogonowego, druga obejmująca pierwsze ciernie płetwy grzbietowej. Długość: maksymalnie 18 cm. Występowanie: północny Atlantyk od Norwegii do Maroka; kanał La Manche. Występuje także w Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym. Środowisko: blisko porośniętych glonami bloków skalnych i na łąkach trawy morskiej na głębokości 1-50 m (przeważnie 6-10 m). Pokarm: małe zwierzęta bentoniczne. Tryb życia: skalik jest w Atlantyku pospolitym gatunkiem. Zimą przypuszczalnie odpływa w głębsze warstwy wody.

1. Konferencje

Artykuł powstał przy współpracy z serwisem: prace licencjackie